مرجان های دریای پومسه ایران

به گزارش مجله عطر یاس، از استعداد خود در پومسه می گویند که رفته رفته آن ها را به این رشته علاقه مند کرد. صحبت از تفاوت هایی می نمایند که بین آقایان و بانوان و سبک های مختلف تکواندو است، اما همچنان به قهرمانی فکر می نمایند و آرزوی المپیکی شدن رشته خود و رفتن به روی سکوی المپیک را دارند.

مرجان های دریای پومسه ایران

به گزارش مجله عطر یاس، مرجان سلحشوری متولد 1375 است. او 17 مدال جهانی و آسیایی در کارنامه خود ثبت نموده است، بعداز این که کاردانی خود را در تهران گرفت راهی اهواز شد تا فارغ التحصیل رشته شیمی از دانشگاه اهواز گردد. مرجان تاجی نیز متولد 1379 است و 4 سالی می گردد که عضو تیم ملی شده، کوشش و استعداد او موجب شد تا در این مدت، 3 مدال برون مرزی به نام خود ثبت کند. در ادامه بخش هایی از گفت و گوی این دو مدال آور پومسه را با مجله عطر یاس می خوانید.

در ابتدا از علاقه خودتان به این رشته شروع کنیم.

سلحشوری: از 10 سالگی و به تشویق خواهر دوم خود تکواندو را شروع کردم. استعداد در پومسه و وجود باشگاه تخصصی در محل زندگی، من را در این راه قرار داد و منجر به شکوفا شدن استعدادم در این سبک شد. از همان شروع کار، پومسه را به علت استعدادی که داشتم انتخاب کردم، اما در بخش مبارزه -کیوروگی- شرکت کردم و همه از من می ترسیدند. (با خنده) اما از یک جایی عاشق پومسه شدم و آن را ادامه دادم. حتی موقعی که کمربند سبز داشتم و از این رشته خسته شده بودم، تشویق خواهرم موجب شد تا به راه خود ادامه دهم. در ابتدا استاد مردانی و در ادامه مربیان کره ای مانند استاد کانگ و شاگرد وی لیناری و بعد هم دختر استاد یوجین را در پیشرفت خودم موثر می دانم.

تاجی: من در خانواده ای ورزشی به جهان آمدم و از سال 88 به سمت تکواندو رفتم. از کیوروگی و هانمادانگ شروع کردم و در مسابقات مربوط به آن شرکت کردم، اما تمرکز و استعداد خودم را دلیل انتخاب سبک پومسه می دانم. استاد مهدی پور اولین مربی من بود و پس از آن که وارد اردوی تیم ملی شدیم، استاد اسدپور نیز یاری ویژه ای به ما در تیم ملی کرد.

رقابت های یونیورسیاد را چطور ارزیابی می کنید؟

سلحشوری: یونیورسیاد مسابقات سختی است زیرا علاوه بر پومسه استاندارد، پومسه ابداعی هم دارد. پومسه ابداعی علاوه بر داشتن تکنیک های دست و پا، تکنیک های چرخشی، پرشی و حرکات آکروبات را شامل می گردد، اجرای این موارد در کنار هم، کار را سخت می نماید. مدال دریافت در این مسابقات خیلی سخت بود و برنزی که گرفتیم به اندازه طلا به ما چسبید. این مدال همه را تا حدودی راضی کرد. سال 2015 در مسابقات یونیورسیاد که فقط بخش استاندارد داشت، مدال برنز تیمی را کسب کردم و در این مسابقات حریفانی از مکزیک و کره حضور داشتند که به نظرم یونیورسیاد 2015 را سخت تر می کرد؛ به همین دلیل در این دوره، کشورها خود را در بخش ابداعی بالا کشیدند. از آنجایی که شرایط سنی یونیورسیاد تا سقف 25 سال است، من فقط در یک یونیورسیاد دیگر می توانم شرکت کنم.

تاجی: این مسابقات بسیار سخت بود و بیشتر روی رقیبان آسیایی حساب باز می کردیم؛ اما این دوره رقبای اروپایی هم برای ما مهم بودند، زیرا آن ها در حرکات آکروبات قوی تر هستند. امیدوارم شرایطی پیش آید که در اردوهای آینده حرکات آکروبات خود را به حدی قوی کنیم که به خودمان اعتماد بیشتری برای کسب مدال طلا داشته باشیم. نمی توان یک کشور را به عنوان مهم ترین رقیب نام برد. در تکواندو آسیایی ها همواره خوب بودند و روی سکو می رفتند، اما در این دوره کشورهایی مثل مکزیک هم خوب ظاهر شدند و در رده بندی شرایط به گونه دیگری بود و در فینال چون ابداعی اضافه می شد شرایط بیشتر فرق کرد. حتی کشوری مثل اسپانیا که پومسه خوبی ندارد، در نیمه نهایی در جدول رده بندی حضور داشت. در کل با توجه به شرایط سنی ام، بین 2 تا 3 دوره دیگر فرصت دریافت مدال در این مسابقات را دارم.

برخورد اطرافیانتان بعد از این رقابت ها با شما چطور بود؟

سلشحوری: حس خوبی بین دوستانم دارم. دوستانم با لبخند به من نگاه می نمایند و می گویند به تو افتخار می کنیم، آفرین. استادان دانشگاه نیز رفتار متفاوتی دارند و به خصوص وقتی درس هم بخوانیم بیشتر هوای ما را دارند. خیلی دوست داشتم در این مسابقات طلا کسب کنم. از تورنمنت سختی برگشته بودم و همه انتظار عملکرد خوب از من را داشتند. بین یونیورسیاد و مسابقات قهرمانی پومسه کشور فاصله زیادی نبود و سخت بود با وجود مدت زمان زیاد در پرواز ریکاوری کنیم. یک جسله تمرین کردم و سعی کردم تمرکز خوبی داشته باشم. از آنجایی که همه انتظار داشتند، خداراشکر می کنم که عملکرد خوبی داشتم.

تاجی: من ورودی 97 دانشگاه اصفهان هستم و خیلی سرکلاس نبودم و وقتی ترم شروع شد، به اردو رفتم. ان شاءالله در ترم های بعد ببینیم شرایط چگونه پیش خواهد رفت. من برای اولین بار در پومسه ابداعی شرکت می کردم. قبل از این که در ایران پومسه ابداعی شرکت کنم، در یونیورسیاد در این بخش شرکت کردم. اولین تجربه خوبی بود. این نشان می دهد در ایران رقیبان سختی وجود دارند و اگر بتوانیم در مسابقات کشوری طلا کسب کنیم، قطعا در رقابت های بین المللی پیروز می شویم. 4 سال است که عضو تیم ملی هستم و بالاترین مدال من، همین برنز مسابقات یونیورسیاد است. پومسه رشته ای است که آدم را شکیبا می نماید زیرا با تکرار و تمرین است که در این رشته به پیروزیت خواهد رسید. معتقدم ورزشکاران سبک پومسه در مقایسه با تکواندو کاران سبک کیوروگی، با تمرکزتر هستند.

مراسم تجلیل از مدال آوران به چه شکلی بود؟

سلحشوری: تجلیل در زرین شهر فقط در حد گل بود و وقتی به آنها گفته شد از این قهرمانان تجلیل کنید با جمله بودجه نداریم رو به رو شدیم. ما ورزشکاران حتی با گل هم مسرور می شویم. اداره کل ورزش و جوانان برای مسابقات جاکارتا مراسمی گرفت اما خود هیئت تکواندو خیر. استاندار نیز وعده داد مدال آوران طلا 50 میلیون و نقره 30 میلیون پاداش دریافت می نمایند اما بعد از بازگشت ما گفتند استاندار عوض شده است. همه ورزشکاران جمع شدیم و گفتیم بودجه که تغییری ننموده است و در آخر هم به مدال آوران طلا 10 میلیون و نقره 7 میلیون پاداش دادند. هیئت تکواندو در حاشیه مسابقات قهرمانی کشور نیز از ما تجلیل کرد. مدال طلای جهانم را با ارزش ترین مدالم می دانم. این مدال خیلی به من چسبید، اشک های زیادی برای آن ریختم. پس از آن نقره بازی های آسیایی مهم بود و دوست داشتم از این مسابقات دست پر برگردم.

کمی درباره امکانات در شهرستان ها و نحوه تمرین کردن خودتان بگویید.

تاجی: در فولادشهر می توان ورزشکاران حرفه ای از بین بچه ها پیدا کرد، اما امکانات هنوز در حد تیم ملی نیست. امیدوارم سالن فراهم گردد و سانس های بیشتری برای بانوان باشد. به نظرم باید امکانات بیشتر گردد و زمان های بیشتری برای تمرین در اختیار بچه ها گذاشته گردد. اگر بتوانیم یک خانه ژیمیناستیک یا سالنی که تجهیزات ژیمیناستیک داشته باشد فراهم کنیم، برای همه رشته ها مفید است. اردوی آخر ما به دلیل شرکت در بخش ابداعی برای نخستین بار سخت بود اما فکر می کنم اردوی جاکارتا سخت تر بود. در اردوی جاکارتا جوان ترین بازیکن بودم و در اواخر اردو با مصدومیت از ناحیه ACL و MCLl رو به رو شدم. در حال حاضر هر روز تمرین می کنم و وقتی به مسابقات نزدیک می شوم، حداقل روزانه 3 یا 4 ساعت تمرین دارم. نمره دهی پومسه 10 نمره است. 6 نمره اجرا و 4 نمره دقت است. در قسمت اجرا مسائلی مانند رنگ لباس ها، مدل بستن کمربند و ... تاثیر دارد. یک پومسه کار پیروز مجبور است فیلم های به روز مسابقات را ببیند و در جریان موضوعاتی که داوران می خواهند، باشد. سلیقه ای بودن نمره دهی منجر به این می گردد که همواره در تکاپو باشیم.

سلحشوری: زرین شهر امکانات خوبی داشته و دارد، اما چندین سال است که به دلایلی در این باشگاه تمرین نمی کنم. از سال 2013 مدتی در خانه تمرین کردم و بعد از دانشجو شدن، در حیاط دانشگاه و پارک بدون مربی تمرین می کردم و این روند تا الان ادامه دارد. موبایل خود را یک جایی برای فیلم دریافت قرار می دهم و بعد فیلم ها را می بینم تا عملکرد خود را آنالیز کنم. تنها تمرین کردن سخت است، اما اگر برخوردها بین استاد و شاگرد بهتر بود، شرایط بهتری نیز وجود داشت. اردوی آخر خودم را به دلیل تجربه اول در بخش ابداعی و انجام حرکات آکروبات، سخت می دانم. همچنین طولانی بودن اردو و دوری از خانواده را نیز از سختی های دیگر این اردو بود اما معتقدم با کسب مدال همه این سختی ها را فراموش کردیم. وقتی تمرین می کنم حال خوبی پیدا می کنم. هرروز تمریناتم را ادامه می دهم. حتی روز تعطیل هم 4 - 5 ساعت تمرین می کنم. در کل فکر می کنم حضور در هر مسابقه ، نوعی تجرب هاست. سعی می کنیم رنگ مقنعه خود را تغییر دهیم و برای یونیورسیاد رنگ قرمز را انتخاب کردیم که جذاب باشد. از آنجایی که بخش هایی از سبک ابداعی، خلاقیت است، سعی می کنیم کارهایی انجام دهیم که تاکنون وجود نداشته است و بتوانیم در نظر داور جالب باشیم.

گلایه ای نسبت به نگاه ها به ورزش بانوان دارید؟

سلحشوری: به آقایان توجه بیشتری می گردد و در کیوروگی هم بین آقایان و بانوان تفاوت قائل می شوند، البته شرایط خودم خوب است ولی شرایط آقایان بهتر است. حتی بین کیوروگی و پومسه فرق می گذارند. یکی از دلایل نبود اسپانسر این است که این رشته المپیکی نیست. امیدوارم این رشته المپیکی گردد که این مسائل حل گردد.

تاجی: صحبت های مرجان درست است. بین کیوروگی و پومسه فرق می گذارند و آقایان را به مسابقات گرندپری اعزام می نمایند اما به ما که می رسند، بودجه ندارند و در مسابقات شرکت نمی کنیم. مسلما اگر اعزام های بیشتری داشته باشیم پیشرفت بهتری خواهیم داشت. ما برای مسابقات آزاد اسپانسر نداریم.

اشاره ای به تحصیل در کنار ورزش کردید. واقعا تداخلی با هم ندارند؟

سلحشوری:از آنجایی که ورزش و درس برای من تداخل زیادی باهم دارند، قصد دارم مدتی درس نخوانم، اما قطعا تا مقطع ارشد به درسم ادامه می دهم. موقعی که انتخاب رشته می کردم، خیلی درگیر ورزش بودم و می خواستم رشته تحصیلی متفاوتی داشته باشم. ورزش خونم آن موقع بسیار بالا رفته بود (با خنده) به شیمی علاقه داشتم و تا کارشناسی با عشق این رشته را خواندم.

تاجی: دوستانم به دلیل ترس از آسیب دیدن، ورزش را کنار می گذاشتند، به همین دلیل او دوست دارم رشته آسیب شناسی بخوانم که به خودم و دوستانم یاری کنم.

این ورزش را تا کجا ادامه می دهید؟

تاجی: در مسابقات پومسه، رده سنی 51 تا 60 سال هم داریم اما بستگی دارد بدن آدم تا کجا توانایی داشته باشد و بتواند قهرمانی را حفظ کند. امیدوارم بتوانم تا آخر این رشته را ادامه دهم و آرزوی المپیکی شدن پومسه و کسب مدال را دارم.

سلحشوری: سقف آرزوها و افکار من هم بلند است و به قهرمانی های بزرگ فکر می کنم. اگر پومسه المپیکی گردد تا 6 سال دیگر می توانیم در آن شرکت کنیم که امیدوارم تا آن موقع توانایی بدنی داشته باشیم.

محتمل است روزی وارد عرصه مربی گری شوید؟

سلحشوری: اگر کاری باشد که درآمد خوبی داشته باشد، برای تجربه کردن خوب است. خیلی به موسیقی علاقه دارم و فکر می کنم اگر به این رشته جذب نمی شدم در زمینه هنر مشغول می شدم.

تاجی: بحث مربی گری و داوری تکواندو که در آینده به سمت آن ها می رویم به کنار اما مسرور می شوم با توجه به رشته دانشگاهیم کاری پیدا کنم. اگر به سمت پومسه نمی رفتم تیراندازی با کمان را انتخاب می کردم.

صحبت پایانی؟

سلحشوری: در آخر از استاد اسدپور تشکر می کنم. ایشان خیلی مربی دلسوزی هستند که دلسوزانه مانند مادر بالایِ سر ما بودند. اگر در اردوی تیم ملی هم نباشیم، استاد اسدپور شرایط ما را پیگیر هستند.

تاجی: از پدر و مادرم که در هر شرایطی با من همراهی کردند تشکر می کنم و از استاد مهدی پور و استاد اسدپور به خاطر حمایت هایشان قدردانی می کنم.

منبع: خبرگزاری ایسنا
انتشار: 3 مهر 1398 بروزرسانی: 6 مهر 1399 گردآورنده: etre-yas.ir شناسه مطلب: 220

به "مرجان های دریای پومسه ایران" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "مرجان های دریای پومسه ایران"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید